Woensdag in de wachtkamer

– KORT VERHAAL #6 –

6

Kort verhaal NR

4

Leestijd in minuten

1693

Aantal keer gelezen


Den-Bosch-schrijfster-Nikki-Segers-wekelijkse-columnsAl maanden duurt dit feest… De klok aan de nét gestuukte muur tikt de woensdagen weg als een sloerie met shotjes tequila. Tik, tak, slok, weg. Weer een woensdag voorbij alsof het niets is. Het breekt de week waardoor op de rest van de dagen nog meer druk staat om aan alle verwachtingen te voldoen: kind naar school brengen, werken, boodschappen doen, huishouden bijhouden, sociale contacten onderhouden, sporten… Gelukkig telt naar het werk fietsen voor de jonge vrouw ook als sporten, zeker wanneer ze tussendoor ook nog door weer en wind via de polder naar het ziekenhuis fietst.
De behandelkamer is knus ingericht: vaasjes gevuld met door een fabriek geproduceerde bloemen, amateur kunst siert een plek op de muur waar eigelijk een raam had moeten zitten, bakken vol met genummerde magazines van vorig jaar, een radio die liever uit staat en natuurlijk een kast vol met medische benodigdheden. De geur van koffiebonen overstemd de lucht van in gebreken gebleven deodorant, kots in de prullenbak en vergeten kledingwissels. Stiekem kan de jonge vrouw er wel om lachen en beseft ze dat jezelf druk maken of je vandaag nou appelbloesem of spicy jasmijn in je nek spuit, nogal zonde van de tijd is. De geforceerde gesprekjes die de patiënten met elkaar voeren worden meestal fel afgebeten door een pijnscheutje hier en daar of het verbranden van lippen aan vers gezette ziekenhuis koffie. Tussen 2 aanzienlijk oudere mede-patiënten in, ligt zij aan een apparaat die haar verplicht niet te bewegen, maar dat er wel voor zorgt dat haar organen meer naar behoren functioneren.

Piepende schoenen komen de gang op. De deur staat nog open door de dienstdoende arts van de vroegste uurtjes. Twee verpleegkundigen komen de kamer binnen. Met een vrolijk “Goedemorgen!” worden zij begroet. Nog even snel versteld de vrouw haar stoel in een comfortabele positie zodat ze het wel even een tijdje vol kan houden stil te blijven zitten. De knappe arts in opleiding schuift een warme hand in die van haar en zegt zijn naam, alsof dit de eerste keer is. Misschien is hij na zijn grenzeloze missie op reis vergeten wie zij is. Zij is in ieder geval opgetogen door zijn aanwezigheid.
De jonge vrouw geeft zichzelf weer vrijwillig op voor de arts die vraagt op wie hij vandaag mag oefenen met porren en prikken. Het proefkonijn heeft al lang gezien dat de ouderen om haar heen angstig opzoek zijn naar een goed excuus om het aanbod om hun dunne aderen te laten openspringen af te kunnen slaan. Het bloed van zijn vorige mislukte poging lachte hen nog steeds geniepig uit vanaf het plafond. Mocht er écht iets misgaan, dan ligt ze toch al in het ziekenhuis. Misschien niet in goede handen, maar wel in fijne warme handen. Met een bemoedigende knipoog laat ze de knappe arts weten dat zij wel het offer wil brengen aan dokter “Draak van Naalden-berg”.
Mis, overnieuw, nog een keer mis, weer een woensdag voorbij verdomme, auw…raak. Hopelijk brengt het geluk en levert het haar karma-punten op.

Op een dag, waarschijnlijk een woensdag, heeft ze alle tijdschriften wel gelezen, alle koetjes en kalfjes wel besproken, alle amateur-kunst beoordeeld en alle ongepaste seksistische grappen over de arts in opleiding wel gemaakt. Met het gebrek aan een goede Wifi verbinding, is ze genoodzaakt om iets te bedenken om de tijd nuttig mee te vullen. Een potje bridge met de oude patiënten is onpraktisch, daarom verzint ze een spelquiz waarbij de winnaar een prijs mag uitzoeken uit de pot met medicijnen die ze samen hebben gevuld. Tot haar grote plezier zorgt het voor zo’n groot vermaak bij de oudjes dat zij na de behandeling hun ziekenhuisafspraken op elkaar afstemmen zodat ze wekelijks hun geheugen kunnen trainen terwijl ze wachten in de kamer waar zij in een goed leven gehouden worden.

Na een week vakantie zit ze weer in de wachtkamer, wachtend totdat het digitale bord aan de muur haar nummer oproept. Iedere week wordt ze naar hetzelfde kamertje doorverwezen, nummer 69. Er staat geen uitloop van voorgaande afspraken op het bord gemeld, maar toch blijft ze alweer langer hangen dan de wallen van de vrouw op stockfoto aan de muur. Ze neemt de quizvragen nog een keer door, gaat nog een keer naar de wc en neust tussen de folders over niet relevante aandoeningen. De afwezigheid van andere ziekenhuis gasten maakt haar nerveus. Ze heeft dorst en haar stem klinkt hees. De zoektocht naar personeel die haar kan vertellen wat er aan de hand is, levert niets op. De woensdag is al bijna donderdag voordat er een bewaker naar haar toekomt die zich afvraagt wat zij hier nog doet…

Voortaan zit ze weer alleen in de behandelkamer. In haar afwezigheid tijdens de vakantie was er een epidemie uitgebroken op de 1e etage, waarbij vooral ouderen zijn getroffen en enkele van hen om het leven kwamen. Het eenzame gepiep van de medische apparatuur benadrukt het ontbreken van de warmhartige fossielen. De ruimte ruikt nu naar bleekmiddel en zelfs het bloed op het plafond heeft de afdeling verlaten. Geen gelach meer, geen welverdiende koffie, geen goede gesprekken en geen knappe prutser met naalden.
In haar hoofd weerklinkt de zin van een voormalig mede-patient: “Echt even een momentje voor jezelf zo op de woensdag, vind je niet?”

Wekelijkse nieuwe columns Den Bosch verhalen lezen online
Freelance tekst schrijver Nikki Segers gemeente ‘s-Hertogenbosch

Nikki Segers journalist fotograaf tekstschrijver Den Bosch
Kort verhalen verteller Nederland Nikki Segers schrijft korte verhalen Den Bosch

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *